اهل ادب

دوستان خوب و اهل ادب؛

به فضایی دسترسی پیدا کرده ام که دیوان اکثر شعرا در آن به شکل آن لاین وجود دارد و ازطرفی یک تفاوت عمده دیدم که مرا مجذوب کرد.... چنانچه در شعری ایرادی ناشی از بی دقتی تایپیست یا تفاوت نسخه های موجود دیده شود امکان درج نظر خواننده در پایین هر شعر وجود داشته و مدیر سایت به نظرات ترتیب اثر داده و شعر به شکل صحیح خود درج میگردد

حافظ

خیام

سعدی

فردوسی

مولوی

نظامی

پروین اعتصامی

عطار نیشابوری

سنایی

وحشی بافقی

رودکی سمرقندی

ناصرخسرو قبادیانی

منوچهری دامغانی

فرخی سیستانی

خاقانی

مسعود سعد سلمان

انوری ابیوردی

اوحدی مراغه ای

خواجوی کرمانی

عراقی

صائب تبریزی

شیخ محمود شبستری

عبدالرحمان جامی

هاتف اصفهانی

ابوسعید ابوالخیر

ملک الشعرای بهار

باباطاهر عریان

محتشم کاشانی

شیخ بهایی

سیف فرغانی

فروغی بسطامی

عبید زاکانی

امیرخسرو دهلوی

شهریار

عبدالواسع جبلی

فخرالدین اسعد گرگانی

فیض کاشانی

سلمان ساوجی

رهی معیری

اقبال لاهوری

بیدل دهلوی

قاآنی

کسایی

عرفی

یح خود درج می گردد. امید که مطلوب طبع دوستان شاعر مسلک کافه قرار گیرد.

مشاعره

الف-

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است                                                                                    با دوستان مروت با دشمنان مدارا

(حافظ)

ب-

بر در حق هر که کار و بار ندارد                                                                                                       نزد حق او هیچ اعتبار ندارد

(عطار نیشابوری)

پ-

پروانه بر آتش زند از بهر تو خود را                                                                                    ای شمع تو هم حرمت پروانه نگهدار

(وحشی بافقی)

ت-

تا دلی آتش نگیرد حرف جانسوزی نگوید                                                                  حال ما خواهی اگر از گفته ی ما جستجو کن

(نظام وفا)

ث-

ثمر عمر عقل و تجربت است                                                                               تجربت بیخ علم و معرفت است

(ملک الشعرا بهار)

ج-

جان هر زنده دلی زنده به جان دگر است                                                             سخن اهل حقیقت ز زبان دگر است

(خواجوی کرمانی)

چ-

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست                                                    سخن شناس نه ای جان من خطا اینجاست

(حافظ)

ح-

حب دنیا هست راس هر خطا                                                                                از خطا کی می شود ایمان عطا

(شیخ بهایی)

خ-

خواهی شوی خازن و اسرار امامت                                                                جبریل صفت در همه احوال امین باش

(فروغی بسطامی)

د-

در صفا سعی نما تا به مقامی برسی                                                           قرب حق درک جز از راه صفا نتوان کرد

(صغیر اصفهانی)

ذ-

ذره ذره هر چه بود از من گرفت                                                                          دیر دانستم که گیتی رهزن است

(پروین اعتصامی)

ر-

رواق منظر چشم من آشیانه ی توست                                                           کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی توست

(حافظ)

ز-

زینهار بر این خاک منه گام به غفلت                                                                  کافتاده در این بادیه خونین کفنی چند

(شوریده شیرازی)

ژ-

ژرف در غنچه گلزار نگر تا نگری                                                            که بسی خون جگرانند تو را من نه همین

(شوریده شیرازی)

س-

سبکباران به شور آیند از هر حرف بی مغزی                                                     به فریاد آورد اندک نسیمی نیستان را

(صائب تبریزی)

ش-

شد دلم بیمار و می خواهد ز لعلت شربتی                                                رحمتی فرما که این مسکین خراب افتاده است

(سلمان ساوجی)

ص-

صد هزاران دام و دانه است ای خدا                                                                          ما چو مرغان حریص بی نوا

(مولوی)

ض-

ضعف پیری فکند بی جگران را از پای                                                       دل چو افتاد قوی پشت دو تا شمشیر است

(صائب تبریزی)

ط-

طبیبان درد بی درمان پسندند                                                                         به تاب عشق باید سوخت تب چیست

(غبار همدانی)

ظ-

ظلم جهل است و جهل تاریک است                                                                       راه این فرقه سخت تاریک است

(ملک الشعرا بهار)

ع-

عاقل چو به حاصل جهان در نگرد                                                                   خشک و تر آسمان به یک جو نخرد

(انوری)

غ-

غم به هر جا که رود سر زده آید به دلم                                                           چه کنم خانه ی من بر سر راه افتادست

(سنجر کاشانی)

ف-

فغان و ناله ام بی رحم تر کرد آن جفا جو را                                              غلط بود این که گفتم ناله ی بی حاصلی دارم

(طرب نا یینی اصفهانی)

ق-

قصه ها و اجل چو شیشه و سنگ است                                                     به هر شکست من و تو گوش به زنگ است

(مهدی سهیلی)

ک-

کسی ندیده سیه روزی از بخیل بتر                                                                   که خود طعب کشد غیری انتفاع کند

(قاآنی شیرازی)

گ-

گرمی اهل محبت از دم گرم من است                                                           ناله ام تا نشنود بلبل غزل خوان کی شود

(نظیری نیشابوری)

ل-

لازمه ی عاشقیست رفتن و دیدن ز دور                                                         ورنه ز نزدیک هم رخصت دیدار هست

(وحشی بافقی)

م-

مردم از نادانی از گردون شکایت میکنند                                                   قبض و بسط کارها در پنجه ی افلاک نیست

(عطار نیشابوری)

ن-

نیست آسان عشق جانان باختن                                                                             دل فشاندن بعد از آن جان باختن

(عطار نیشابوری)

و-

وقت گذشته را نتوانی خرید باز                                                                   مفروش خیره کاین گهر پاک بی بهاست

(پروین اعتصامی)

ه-

هر که ندارد سپاس نعمت امروز                                                                       حیف خورد بر نصیب رحمت فردا

(سعدی)

ی-

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح                                                             هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

(حافظ)

زندگی

زندگی

رسم خویشاوندی است

زندگی

بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرسشی دارد اندازه ی عشق

زندگی

چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود

زندگی

حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی

سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد

زندگی

مجذور آیینه است

زندگی

گل به توان ابدیت

زندگی

ضرب زمین در ضربان دل ماست

زندگی

هندسه ی ساده و یکسان نفسهاست

سهراب

ایا این شعر از حافظ است؟

دلبر جانان من برده دل و جان من  

  برده دل و جان من دلبر جانان من

از لب جانان من زنده شود جان من

   زنده شود جان من از لب جانان من

روضه رضوان من خاک سر کوی دوست

خاک سر کوی دوست روضه رضوان من

این دل حیران من واله و شیدای تست

واله وشیدای توست این دل حیران من

یوسف کنعان من مصر ملاحت تر است

مصر ملاحت تر است یوسف کنعان من

سرو گلستان من قامت دلجوی تست

قامت دلجوی تست سرو گلستان من

حافظ خوشخوان من  نقد کمال غیاث

نقد کمال غیاث حافظ خوشخوان من   

صدای پای آب

این شعر یکی از زیبا ترین اشعار سهراب است.سعی کن کل آن را بخوانی.

اهل كاشانم

روزگارم بد نيست.
تكه ناني دارم ، خرده هوشي، سر سوزن ذوقي.
مادري دارم ، بهتر از برگ درخت.
دوستاني ، بهتر از آب روان.

و خدايي كه در اين نزديكي است:
لاي اين شب بوها، پاي آن كاج بلند.
روي آگاهي آب، روي قانون گياه.

من مسلمانم.
قبله ام يك گل سرخ.
جانمازم چشمه، مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم.
در نمازم جريان دارد ماه ، جريان دارد طيف.
سنگ از پشت نمازم پيداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتي مي خوانم
كه اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پي "تكبيره الاحرام" علف مي خوانم،
پي "قد قامت" موج.

كعبه ام بر لب آب ،
كعبه ام زير اقاقي هاست.
كعبه ام مثل نسيم ، مي رود باغ به باغ ، مي رود شهر به شهر.

"حجر الاسود" من روشني باغچه است.

اهل كاشانم.
پيشه ام نقاشي است:
گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ ، مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است
دل تنهايي تان تازه شود.
چه خيالي ، چه خيالي ، ... مي دانم
پرده ام بي جان است.
خوب مي دانم ، حوض نقاشي من بي ماهي است.

اهل كاشانم
نسبم شايد برسد
به گياهي در هند، به سفالينه اي از خاك "سيلك".
نسبم شايد، به زني فاحشه در شهر بخارا برسد.

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف،
پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي ،
پدرم پشت زمان ها مرده است.
پدرم وقتي مرد. آسمان آبي بود،
مادرم بي خبر از خواب پريد، خواهرم زيبا شد.
پدرم وقتي مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.
مرد بقال از من پرسيد : چند من خربزه مي خواهي ؟
من از او پرسيدم : دل خوش سيري چند؟

پدرم نقاشي مي كرد.
تار هم مي ساخت، تار هم مي زد.
خط خوبي هم داشت.

****به ادامه ی مطلب بروید ادامه****

ادامه نوشته

قسم سهراب

معمای جالب

ارسطو شویم یا پرستو؟

صفایی ندارد ارسطو شدن

خوشا پر کشیدن پرستو شدن
تو که پر نداری پرستو شوی
بنشین درس بخون تا ارسطو شوی

چشم هارا بايد شست جور ديگر بايد ديد

"هر کجا هستم باشم، آسمان مال من است
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند، قارچ های غربت؟
من نمی دانم که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست
و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد؟
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست، واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد
چتر ها را باید بست، زیر باران باید رفت
فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
دوست را زیر باران باید دید، عشق را زیر باران باید جست
زیر باران باید بازی کرد، چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت
زندگی تر شدن پی در پی، زندگی آب تنی در حوضچه ی اکنون است"

خدای ادم های بد

قسمتی از دیالوگ ماندگار پرویز پرستویی در فیلم مارمولک :

شاید درهای زندان به روی شما بسته باشد
اما درهای رحمت خداوند همیشه به روی شما باز است …
و این قدر به فکر راه های در رو نباشید … !!
خدا که فقط متعلق به آدم های خوب نیست
خدا، خدای آدم های خلافکار هم هست
فقط خود خداست که بین بندگانش فرقی نمیگذارد
او: اند ِ لطافت
اند ِ‌ بخشش
اند ِ بیخیال شدن
اند ِ چشم پوشی و رفاقت است …

حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری)، شاعر بزرگ سده هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به غزلیات حافظ شهرت دارند.او از مهمترین تاثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود.در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت.هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود.در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.

زندگی‌نامه

اطلاعات چندانی از خانواده و اجداد خواجه حافظ در دست نیست و ظاهراً پدرش بهاء الدین نام داشته و مادرش نیز اهل کازرون بوده‌است. در اشعار او که می‌تواند یگانه منبع موثّق زندگی او باشد اشارات اندکی از زندگی شخصی و خصوصی او یافت می‌شود. آنچه از فحوای تذکره‌ها به دست می‌آید بیشتر افسانه‌هایی است که از این شخصیّت در ذهن عوام ساخته و پرداخته شده‌است. با این همه آنچه با تکیه به اشارات دیوان او و برخی منابع معتبر قابل بیان است آن است که او در خانواده‌ای از نظر مالی در حد متوسط جامعه زمان خویش متولد شده‌است.(با این حساب که کسب علم و دانش در آن زمان اصولاً مربوط به خانواده‌های مرفه و بعضاً متوسط جامعه بوده‌است.) در نوجوانی قرآن را با چهارده روایت آن از بر کرده و از همین رو به حافظ ملقب گشته‌است.

عشقت رسد به فریاد از خود به سان حافظ                       قران ز بر بخوانی با چهاده روایت    

  

در دوران امارت شاه شیخ ابواسحاق (متوفی ۷۵۸ ه‍. ق) به دربار راه پیدا کرده و احتمالاً شغل دیوانی پیشه کرده‌است. (در قطعه ای با مطلع «خسروا، دادگرا، شیردلا، بحرکفا / ای جلال تو به انواع هنر ارزانی» شاه جلال الدین مسعود برادر بزرگ شاه ابواسحاق را خطاب قرار داده و در همان قطعه به صورت ضمنی قید می‌کند که سه سال در دربار مشغول است. شاه مسعود تنها کمتر از یکسال و در سنه ۷۴۳ حاکم شیراز بوده‌است و از این رو می‌توان دریافت که حافظ از اوان جوانی در دربار شاغل بوده‌است). علاوه بر شاه ابواسحاق در دربار شاهان آل مظفر شامل شاه شیخ مبارزالدین، شاه شجاع، شاه منصور و شاه یحیی نیز راه داشته‌است. شاعری پیشه اصلی او نبوده و امرار معاش او از طریق شغلی دیگر (احتمالاً دیوانی) تأمین می‌شده‌است. در این خصوص نیز اشارات متعددی در دیوان او وجود دارد که بیان کننده اتکای او به شغلی جدای از شاعری است، از جمله در تعدادی از این اشارات به درخواست وظیفه (حقوق و مستمری) اشاره دارد.^[۳] در بارهٔ سال دقیق تولد او بین مورخین و حافظ‌شناسان اختلاف نظر وجود دارد. دکتر ذبیح الله صفا ولادت او را در ۷۲۷ ه‍. ق^[۴] و دکتر قاسم غنی آن را در ۷۱۷^[۵] می‌دانند. برخی دیگر از محققین همانند علامه دهخدا بر اساس قطعهای از حافظ ولادت او را قبل از این سال‌ها و حدود ۷۱۰ ه‍. ق تخمین می‌زنند.^[۶] آنچه مسلم است ولادت او در اوایل قرن هشتم هجری و بعد از ۷۱۰ واقع شده و به گمان غالب بین ۷۲۰ تا ۷۲۹ ه‍. ق روی داده‌است.

در مورد سال درگذشت او اختلاف کمتری بین مورخین دیده می‌شود و به نظر اغلب آنان ۷۹۲ ه‍. ق است. از جمله در کتاب مجمل فصیحی نوشته فصیح خوافی (متولد ۷۷۷ ه‍. ق) که معاصر حافظ بوده و همچنین نفحات الانس تألیف جامی (متولد ۸۱۷ ه‍. ق) به صراحت این تاریخ به عنوان سال درگذشت خواجه قید شده‌است. محل تولد او شیراز بوده و در همان شهر نیز روی بر نقاب خاک کشیده‌است.

روایت است هنگامی که قصد دفن حافظ را داشتند، عده‌ای از متعصبان با استناد به اشعار حافظ دربارهٔ میگساری با دفن وی به شیوهٔ مسلمانان مخالف بودند و در مقابل عدهٔ دیگر وی را فردی مسلمان و معتقد می‌دانستند. قرار شد که از دیوان حافظ فالی بگیرند که این بیت آمد:

قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ

که گرچه غرق گناه است، می‌رود به بهشت

این شعر در بدخواهان شاعر تأثیر بسیاری می‌کند و همه را خاموش می‌کند.

اندک اندک جمع مستان می‌رسند_مولوی

اندک اندک جمع مستان می‌رسند		اندک اندک می پرستان می‌رسند
دلنوازان نازنازان در ره اند		گلعذاران از گلستان می‌رسند
اندک اندک زین جهان هست و نیست		نیستان رفتند و هستان می‌رسند
جمله دامن‌های پرزر همچو کان		از برای تنگدستان می‌رسند
لاغران خسته از مرعای عشق		فربهان و تندرستان می‌رسند
جان پاکان چون شعاع آفتاب		از چنان بالا به پستان می‌رسند
خرم آن باغی که بهر مریمان		میوه‌های نو زمستان می‌رسند
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف		هم ز بستان سوی بستان می‌رسند

هزار دستان سالار عقیلی

هزار دستان چمن ، دوباره آمد به سخن
هزار دستان چمن ، دوباره آمد به سخن
که ای خسته از رنج دی ، ببین جشن گل های من
که ای خسته از رنج دی ، ببین جشن گل های من

بکن دل ز نقدینه ی جان ، بنه در کف می فروش
کنار گل و لاله دو جامی بزن ، کنار گل و لاله دو جامی بزن

بنوش و چشم از مهر و مه بپوش ، مکش منت آسمان به دوش
مده دست و با دست بی نمک ، نمک جز لب بانمک
نمک جز لب بانمک

جزای کردار ستم پیشگان دهد نفخه ی صور
دوای درد دل دلدادگان بود شور نشور
بسوزد از شر بشر ، یک سر خشک و تر
نماند آخر زین حیوان اثر
نیارزد این جهان بدین که بهر دل ، دل شکنی


برون کنی پیرهنی از تنی ، برون کنی پیرهنی از تنی

مکن این طنازی با ما ، مکن این طنازی با ما
عبث به خود می نازی جانا
از این بلند پروازی دانم ، کاخر شکار بازی جانم
همه شب سر بردن به یک دل ، دو جا
نگران کاین دوران نماند به جا
همه شب سر بردن به یک دل ، دو جا
نگران کاین دوران نماند به جا
تو مشو مایه ی آوارگی ، دست من و دامان تو
بنما چاره ی بیچارگی ، ما و عهد و پیمان تو
ریشه گر حاصلش این بار نیست
تو مده لاله دگر خار چیست
جاهد این می کده را آب گرفت ، کس در این معرکه هشیار نیست
کس در این معرکه هشیار نیست ، کس در این معرکه هشیار نیست

رضا جان

کار تو، همه مهر و وفا بود، رضا جان 
پاداش تو، کی زهر جفا بود، رضا جان 

آن لحظه که پرپر زدی و آه کشیدی 
معصوم? مظلومه، کجا بود رضا جان 

بر دیدنت آمد چو جوادت ز مدینه 
سوز جگرش، یا ابتا بود رضا جان 

تنها نه جگر، شمع‌صفت شد بدنت آب 
کی قتل تو اینگونه روا بود، رضا جان 

تو ناله زدی، در وسط حجره و زهرا
بالای سرت نوحه‌سرا بود رضا جان 

یک چشم تو در راه، به دیدار جوادت 
چشم دگرت کرب و بلا بود، رضا جان 

جان دادی و راحت شدی از زخم زبان‌ها 
این زهر، برای تو شفا بود رضا جان 

از آتش این زهر، تن و جان تو می‌سوخت 
اما به لبت، ذکر خدا بود رضا جان 

روزی که نبودیم در این عالم خاکی 
در سین? ما، سوز شما بود رضا جان 

از خویش مران «میثم» افتاده ز پا را 
عمری درِ این خانه گدا بود رضا جان
***استاد حاج غلامرضا سازگار***

شعر خوانی شهریاردرباره امام زمان

یا محمد(ص)

ووقتی که خورشید قشنگ

با سایه ها همرنگ شد

                                                            وقتی عروس آسمان

                                                             آن روز مثل سنگ شد

وقتی ستاره خسته شد

چشمان اودر خواب رفت

                                                           وقتی که شب شد ماندنی

                                                            ازآسمان مهتاب رفت

ازفرط غم درباغ ها

پژمرده روی شاخه گل

                                                                      پروانه خوشرنگ هم

                                                                      افسرد روی شاخ گل

وقتی که پای جوی ها

برگ درختان زرد شد

                                                                       خشکید آب چشمه ها

                                                                        توی دلم پر درد شد

پرسیدم از یک قاصدک

دنیا چرا آشفته است

                                                  نالید وگفت « ازپیش ما آخر محمد رفته است»          

شعر از(علی اصغر نصرتی)

                                                         رحلت پیامبر خاتم تسلیت باد

ه.ا.سایه دزاشیب،فروردین1333

بهار آمد ، گل و نسرین نیاورد
نسیمی بوی فروردین نیاورد
پرستو آمد و از گل خبر نیست
چرا گل با پرستو همسفر نیست ؟
چه افتاد این گلستان را ، چه افتاد ؟
که آیین بهاران رفتش از یاد
چرامی نالد ابر برق در چشم
چه می گرید چنین زار از سر خشم ؟
چرا خون می چکد از شاخه ی گل
چه پیش آمد ؟ کجا شد بانگ بلبل ؟
چه درد است این ؟ چه درد است این ؟ چه درد است ؟
که در گلزار ما این فتنه کردست ؟
چرا در هر نسیمی بوی خون است ؟
چرا زلف بنفشه سرنگون است ؟
چرا سر برده نرگس در گریبان ؟
چرا بنشسته قمری چون غریبان ؟
چرا پروانگان را پر شکسته ست ؟
چرا هر گوشه گرد غم نشسته ست ؟
چرا مطرب نمی خواند سرودی ؟
چرا ساقی نمی گوید درودی ؟
چه آفت راه این هامون گرفته ست ؟
چه دشت است این که خاکش خون گرفته ست ؟
چرا خورشید فروردین فروخفت ؟
بهار آمد گل نوروز نشکفت
مگر خورشید و گل را کس چه گفته ست ؟
که این لب بسته و آن رخ نهفته ست ؟
مگر دارد بهار نورسیده
دل و جانی چو ما در خون کشیده ؟
مگر گل نو عروس شوی مرده ست
که روی از سوگ و غم در پرده برده ست ؟
مگر خورشید را پاس زمین است ؟
که از خون شهیدان شرمگین است
بهارا ، تلخ منشین ،خیز و پیش آی
گره وا کن ز ابرو ،چهره بگشای
بهارا خیز و زان ابر سبک رو
بزن آبی به روی سبزه ی نو
سر و رویی به سرو و یاسمن بخش
نوایی نو به مرغان چمن بخش
بر آر از آستین دست گل افشان
گلی بر دامن این سبزه بنشان
گریبان چاک شد از ناشکیبان
برون آور گل از چاک گریبان
نسیم صبحدم گو نرم برخیز
گل از خواب زمستانی برانگیز
بهارا بنگر این دشت مشوش
که می بارد بر آن باران آتش
بهارا بنگر این خاک بلاخیز
که شد هر خاربن چون دشنه خون ریز
بهارا بنگر این صحرای غمناک
که هر سو کشته ای افتاده بر خاک
بهارا بنگر این کوه و در و دشت
که از خون جوانان لاله گون گشت
بهارا دامن افشان کن ز گلبن
مزار کشتگان را غرق گل کن
بهارا از گل و می آتشی ساز
پلاس درد و غم در آتش انداز
بهارا شور شیرینم برانگیز
شرار عشق دیرینم برانگیز
بهارا شور عشقم بیشتر کن
مرا با عشق او شیر و شکر کن
گهی چون جویبارم نغمه آموز
گهی چون آذرخشم رخ برافروز
مرا چون رعد و طوفان خشمگین کن
جهان از بانگ خشمم پر طنین کن
بهارا زنده مانی ، زندگی بخش
به فروردین ما فرخندگی بخش
هنوز اینجا جوانی دلنشین است
هنوز اینجا نفس ها آتشین است
مبین کاین شاخه ی بشکسته خشک است
چو فردا بنگری ، پر بید مشک است
مگو کاین سرزمینی شوره زار است
چو فردا در رسد ، رشک بهار است
بهارا باش کاین خون گل آلود
بر آرد سرخ گل چون آتش از دود
بر آید سرخ گل ، خواهی نخواهی
وگر خود صد خزان آرد تباهی
بهارا ، شاد بنشین ، شاد بخرام
بده کام گل و بستان ز گل کام
اگر خود عمر باشد ، سر بر آریم
دل و جان در هوای هم گماریم
میان خون و آتش ره گشاییم
ازین موج و ازین توفان برآییم
دگربارت چو بینم ، شاد بینم
سرت سبز و دلت آباد بینم
به نوروز دگر ، هنگام دیدار
به آیین دگر ایی پدیدار

شعر از استاد امیر هوشنگ ابتهاج
دزاشیب،فروردین1333

قیصر امین پور

چرا عاقلان را نصيحت كنيم؟

بياييد از عشق صحبت كنيم

تمام عبادات ما عادت است

به بي‌عادتي كاش عادت كنيم

چه اشكال دارد پس از هر نماز

دو ركعت گلي را عبادت كنيم؟

به هنگام نيّت براي نماز

به آلاله‌ها قصد قربت كنيم

چه اشكال دارد كه در هر قنوت

دمي بشنو از ني حكايت كنيم؟

چه اشكال دارد در آيينه‌ها

جمال خدا را زيارت كنيم؟

مگر موج دريا ز دريا جداست

چرا بر «يكي» حكم «كثرت» كنيم؟

پراكندگي حاصل كثرت است

بياييد تمرين وحدت كنيم

«وجود» تو چون عين «ماهيت» است

چرا باز بحث «اصالت» كنيم؟

اگر عشق خود علت اصلي است

چرا بحث «معلول» و «علت» كنيم؟

بيا جيب احساس و انديشه را

پر از نقل مهر و محبت كنيم

پر از گلشن راز، از عقل سرخ

پر از كيمياي سعادت كنيم

بياييد تا عينِ عين القضات

ميان دل و دين قضاوت كنيم

اگر سنت اوست نوآوري

نگاهي هم از نو به سنت كنيم

مگو كهنه شد رسم عهد الست

بياييد تجديد بيعت كنيم

برادر چه شد رسم اخوانيه؟

بيا ياد عهد اخوت كنيم

بگو قافيه سست يا نادرست

همين بس كه ما ساده صحبت كنيم

خدايا دلي آفتابي بده

كه از باغ گل‌ها حمايت كنيم

رعايت كن آن عاشقي را كه گفت:

«بيا عاشقي را رعايت كنيم»

مهدی اخوان ثالث

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
بسان رَهنوردانی که در افسانه‌ها گویند
گرفته کولبارِ زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست،
نوشته بر سر هر یک به سنگ اَندر
حدیثی کَش نمی‌خوانی بر آن دیگر
نخستین: راهِ نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادی
دودیگر: راه نیمَش ننگ، نیمَش نام
اگر سر بر کنی غوغا، و گر دم در کشی آرام
سه دیگر: راه بی برگشت، بی فرجام
من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام، این جاوید خون آشام
سوی ناهید، این بد بیوه گرگ قحبه‌ی بی‌غم
که می‌زد جام شومش را به جام «حافظ» و «خیام»
و می‌رقصید دست افشان و پاکوبان بسان دختر کولی
و کنون می‌زند با ساغرِ «مَک‌نیس» یا «نیما»
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست
به سوی پهندشت بی‌خداوندی‌ست
که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاک افتند
بهِل کاین آسمان پاک
چرا گاهِ کسانی چون مسیح و دیگران باشد
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
پدرْشان کیست؟
و یا سود و ثمرْشان چیست؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمینهایی که دیدارش
بسان شعله‌ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده‌ی بیدار
نه این خونی که دارم، پیر و سرد و تیره و بیمار
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار
به سوی قلب من، این غرفه‌ی با پرده های تار
و می پرسد، صدایش ناله ای بی نور
«کسی اینجاست؟
هَلا! من با شمایم ، های!... می پرسم کسی اینجاست؟
کسی اینجا پیام آورد؟
نگاهی، یا که لبخندی؟
فشار گرم دست دوست مانندی؟»
و می‌بیند صدایی نیست، نور آشنایی نیست، حتی از نگاه
مرده‌ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پِت پِت رنجور شمعی در جوار مرگ
مَلول و با سحر نزدیک و دستش گرمِ کار مرگ
وز آن سو می رود بیرون، به سوی غرفه ای دیگر
به امیدی که نوشد از هوای تازه‌ی آزاد
ولی آنجا حدیث بَنگ و افیون است - از اِعطای درویشی که می‌خواند
«جهان پیر است و بی‌بنیاد، ازین فرهادکش فریاد»
وز آنجا می‌رود بیرون، به سوی جمله ساحلها
پس از گشتی کسالت بار
بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه‌ی با پرده‌های تار
کسی اینجاست؟
و می‌بیند همان شمع و همان نجواست
که می‌گویند بمان اینجا؟
که پرسی همچو آن پیر به درد آلوده‌ی مهجور
«خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‌ی خود را؟»
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
کجا؟ هر جا که پیش آید
بدآنجایی که می‌گویند خورشید غروب ما
زند بر پرده‌ی شبگیرشان تصویر
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید: «زود!»
وزین دستش فُتاده مشعلی خاموش و نالد دیر
کجا؟ هر جا که پیش آید
به آنجایی که می گویند
چو گل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه‌هایی هست
که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی که می گوید
چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی
کز آن گلْ کاغذین روید؟
به آنجایی که می گویند روزی دختری بوده‌ست
که مرگش نیز چون مرگ «تاراس بولبا»
نه چون مرگ من و تو، مرگ پاک دیگری بوده‌ست
کجا؟ هر جا که اینجا نیست
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم
ز سیلی زن، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم
درین تصویر
عُمَر با سوط بی‌رحم خشایرشا
زند دیوانه‌وار، اما نه بر دریا
به گرده‌ی من، به رگهای فسرده‌ی من
به زنده‌ی تو، به مرده‌ی من
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته، ندروده
به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه‌ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
که چونین پاک و پاکیزه‌ست
به سوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کُل بادام
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم
که باد شُرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند، گاه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست! ای مانند من دلکنده و غمگین
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم

فریدن مشیری

در شهر زشت ما،

این‌جا که فکر کوته و دیواره ی بلند،

افکنده سایه بر سر و بر سرنوشت ما،

من سال‌های سال،

در حسرت شنیدن یک نغمه‌ی نشاط،

در آرزوی دیدن یک شاخسار سبز،

یک چشمه، یک درخت،

یک باغ پرشکوفه، یک آسمان صاف،

در دود و خاک و آجر و آهن دویده‌‌‌ام

قیصر امین پور

خسته ام از این کویر، این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل، این سقوط ناگزیر

آسمان بی هدف، بادهای بی طرف
ابرهای سر به راه، بیدهای سر به زیر

ای نظاره ی شگفت، ای نگاه ناگهان!
ای هماره در نظر، ای هنوز بی نظیر!

آیه آیه ات صریح، سوره سوره ات فصیح
مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر

مثل شعر ناگهان، مثل گریه بی امان
مثل لحظه های وحی، اجتناب ناپذیر

ای مسافر غریب، در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم، با تو در همین مسیر!

از کویر سوت و کور، تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور! دیدمت ولی چه دیر!

این تویی در آن طرف ، پشت میله ها رها
این منم در این طرف، پشت میله ها اسیر

دست خسته ی مرا، مثل کودکی بگیر
با خودت ببر، خسته ام از این کویر!

چه خوش گفت حافظ!!

در سرای مغان رفته بود و آب زده		نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده
سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر		ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده
شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده		عذار مغبچگان راه آفتاب زده
عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز		شکسته کسمه و بر برگ گل گلاب زده
گرفته ساغر عشرت فرشته رحمت		ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده
ز شور و عربده شاهدان شیرین کار		شکر شکسته سمن ریخته رباب زده
سلام کردم و با من به روی خندان گفت		که ای خمارکش مفلس شراب زده
که این کند که تو کردی به ضعف همت و رای		ز گنج خانه شده خیمه بر خراب زده
وصال دولت بیدار ترسمت ندهند		که خفته‌ای تو در آغوش بخت خواب زده
بیا به میکده حافظ که بر تو عرضه کنم		هزار صف ز دعاهای مستجاب زده
فلک جنیبه کش شاه نصره الدین است		بیا ببین ملکش دست در رکاب زده
خرد که ملهم غیب است بهر کسب شرف		ز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده

تفال به دیوان حافظ

تفال به دیوان حافظ

 

    در سال 1370 در دانشگاه اصفهان یکی از دانشجویان از استاد خویش خواست کتاب دیوان حافظ که در دست ایشان بود فال بزند و نیت خود را از فال چنین مطرح کرد که می خواهم بفهمم که جناب حافظ که:این همه از عشق و می و هستی دم میزده آیا نسبت به دنیا است یا آخرت؟

وقی استاد کتاب را گشود غزل های زیر آمد که

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت                                          که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش                                      هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست                  همه جا خانه عشقست چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده ها                               مدعی گر نکند فهم سخن کو سر و خشت

نا امیدم مکن از سابقه ی لطف ازل                          تو چه دانی که پس پرده که خوبست و که زشت

نه من از پرده تقوی به در افتادم وبس                                      پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز ازل گر به کف آری جامی

یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت

ترول

جملات حسین پناهی

دنیا را بغل گرفتیم گفتند امن است

هیچ کاری با ما ندارد خوابمان برد
بیدار شدیم دیدیم آبستن تمام دردها یش شده ایم 
 ♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡ ❤♡❤♡❤♡❤♡
* * *اینجا در دنیای من گرگ ها هم افسردگی مفرط گرفته اند*
 *دیگر گوسفند نمی درند*
 *به نی چوپان دل می سپارند و گریه می کنند...* * * *

♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤ ♡❤♡❤♡❤♡❤♡

اجازه ... ! اشک سه حرف ندارد ... ، اشک خیلی حرف دارد!!!

♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡ ❤♡❤♡❤♡❤♡
 * * *این روزها به جای" شرافت" از انسان ها *
 * فقط" شر" و " آفت" می بینی !* * * *
♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤ ♡❤♡❤♡❤♡❤♡
 * * *راســــــتی، دروغ گـــــفتن را نیــــــــز، خـــــــــوب یاد گـــرفتــه ام...!
 "حــــال مـــن خـــــــوب اســت" ... خــــــوبِ خــــوب* * * *
♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤ ♡❤♡❤♡❤♡❤♡

* * *می کوشم غــــم هایم را غـــرق کنم اما*
* بی شرف ها یاد گرفته اند شــنا کنند ...* * * *
♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤♡♡❤♡❤♡❤♡❤♡❤ ♡❤♡❤♡❤♡❤♡

* * *مگه اشک چقدر وزن داره...؟ *
 *که با جاری شدنش ، اینقدر سبک می شیم...

حرف های قصار

ترجیح می دهم حقیقتی مرا آزار دهد ، تا اینکه دروغی آرامم کند. . . %%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%% تنها دو روز در سال هست که نمیتونی هیچ کاری بکنی‌! یکی‌ دیروز و یکی‌ فردا . . . %%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%% خوبی بادبادک اینه که می‌دونه زندگیش فقط به یک نخ نازک بنده ولی بازم تو آسمون می‌رقصه و می‌خنده . . . %%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%% با کسی زندگی کن که مجبور نباشی یه عمر برای راضی نگه داشتنش فیلم بازی کنی . . .

ادامه نوشته

ترول

تیکه پسرونه!!!

- خانم شماره بدم پاره کنی !!!

۲- خانم ببخشید مستقیم از کدوم طرفه ؟؟؟

۳- خانم شماره کفشمو بدم ؟؟؟

۴- ( در برخورد با چندتا دختره زیبا ) هنوز فصل هلو نشده …

۵- ( در برخورد با چندتا دختر کم سن ) مهد کودک تعطیل شد شما اومدین بیرون ؟؟؟

6- این روز ها همه به من شماره می دهند شما چطور ؟؟؟

7- خانم شما دوتا سه قلوئید ؟؟؟

8-دهات چه خبر ؟؟؟

9-خودت مگه خواهر مادر نیستی ؟؟؟

ما که قصد برادری داریم!

شکر ایزد فن آوری داریم
صنعت ذره پروری داریم

از کرامات تیم ملی مان
افتخارات کشوری داریم

با " نود" حال می کنیم فقط
بس که ایراد داوری داریم

وزنه برداری است ورزش ما
چون فقط نان بربری داریم

می توانیم صادرات کنیم
بس که جوک های آذری داریم

برف و باران نیامده به درک
ما که باران کوثری داریم !

گشت ارشاد اگر افاقه نکرد
صد و ده تا کلانتری داریم

خواهران از چه زود می رنجید
ما که قصد برادری داریم

ما برای ثبات اصل حجاب
خط تولید روسری داریم

چاقی اصلا اهمیت دارد
ما که ژل های لاغری داریم؟

ما در ایام سال هفده بار
آزمون سراسری داریم

این طرف روزنامه های زیاد
آن طرف دادگستری داریم

جای شعر درست و درمان هم
تا بخواهی دری وری داریم !

چند تا شعبه بانک و دانشگاه
بین مریخ و مشتری داریم

به حقوق بشر نیازی هست
ما که اصل برابری داریم ؟

حرف هامان طلاست سی سال است
قصد احداث زرگری داریم

اجنبی هیچکاک اگر دارد
ما جواد شمقدری داریم

خنده اصلا به ما نیامده است
بس که مداح و منبری داریم

تا بدانند با بهانه ی طنز
از همه قصد دلبری داریم

هم کمال تشکر از دولت
هم وزیر ترابری داریم !

 "سعید بیابانکی"

اروژای بحران زده

هميشه غرق در بحران اروپا !                

 پراست از زلزله ،طوفان اروپا !

 

ندارد« سنگ پاي شهر قزوين» !       

 نديده« چاقوي زنجان» اروپا !

 

دهات ِخشتي «حاجي سليمان »           

بدان كه بهتراست از آن اروپا !

 

كند گمراه خيل ِ  مردمان را         

به زور «حوري »و «غلمان »اروپا !

 

كجادارد هزاران« سفره خانه» ؟!       

  نديده لذ ّت «قليان »اروپا !!

 

شنيدم پول دزديده است و رفته       

شبانه مردي از «سمنان» اروپا !

 

صداي« نان خشكي» ناشنيده

نكرده اشتغال از نان اروپا !

 

بدان كه عاشقش گردند مردم

اگر صادر شود پيكان اروپا !

 

به ما گويد :«جهان سوم استيد »!

نباشد ...يه ي ايران اروپا !!

شاد کردن

همه شب نماز خواندن،همه روز روزه رفتـن

هـمـه سالــه از پـی حـج سفــر حجـاز کـردن

زمدینــه تا بـه کعبــه سـر و پـا بـرهنــه رفتـن

دو لـب از بـرای لبیکــ بـه گفتــه بـاز کـردن

شب جمعـه هـا نخفتـن ، به خــدای راز گفتـن

ز وجــود بـی نیــازش طلـب نیـــاز کــردن

به مساجـد و معابـد همه اعتکاف کردن

ز ملاهـی و مناهی همـه احتـراز کردن

به حضور قلـب ذکـر خفی و جلی گرفتن

طلــب گشــایـش کار ز کارسـاز کــردن

پی طاعـت الهــی به زمین جبیـن نهادن

گه و گه به آسمان ها سر خود فراز کردن

به مبانی طریقـت به خلـوص راه رفتـن

ز مبـادی حقیقـت گـذر از مجـاز کـردن

به خدا قسم که هـرگز ثمرش چنین نباشد

که دل شکسته ای را به سـرور شاد کردن

به خدا قسم که کس را ثمر آنقدر نبخشد

که به روی مستمندی در بسته باز کردن

شیــــخ بهایی

 بقیه در ادامه...

ادامه نوشته

مستانه شو مستانه شو...

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها

وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما

فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی

چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد

ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما

مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را

کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را

دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی

تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها

هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی

یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر

نطق زبان را ترک کن بی‌چانه شو بی‌چانه شو

بازآمدم بازآمدم، از پیش آن یار آمدم

بازآمدم بازآمدم، از پیش آن یار آمدم

در من نِگر درمن نِگر، بهر تو غمخوار آمدم 

شاد آمدم شاد آمدم، از جمله آزاد آمدم

چندین هزاران سال شد، تا من به گفتار آمدم 

آن جا روم، آن جا روم، بالا بدم، بالا روم 

بازم رَهان بازم رَهان، کاین جا به زِنهار آمدم 

من مرغ لاهوتی بُدم، دیدی که ناسوتی شدم

دامَش ندیدم ناگهان، در وی گرفتار آمدم 

من نور پاکم ای پسر، نه مشت خاکم مختصر

آخر صدف من نیستم، من درّ شَهوار آمدم

ما را به چشم سَر مَبین، ما را به چشم سِر ببین

آن جا بیا ما را ببین، کان جا سبکبار آمدم

از چار مادر برترم، وز هفت آبا نیز هم 

من گوهر کانی بُدَم، کاین جا به دیدار آمدم

یارم به بازار آمد‌ست، چالاک و هشیار آمد‌ست 

ور نه به بازارم چه کار، وی را طلبکار آمدم

ای شمس تبریزی! نظر در کل عالم کی کنی؟ 

کاندر بیابان فنا جان و دل افگار آمدم

 

شکوایه

کی می د ونه واسه چی، که زندگانی می کنه ؟    

یا که این عشق کجاست؟

وفا چیه ، از کجا پیداش بکنه؟

 کی می دونه که چرا تو این زمونه

همه گرگن؟

همگی در پی جنگن؟

کی می دونه که چرا زندگیامون            

همه تاره؟

همه اش یپارچه خاره؟

کی می دونه واسه چی دنیا وارونس؟

همجاش پر از دیونس؟

کی می دونه که چرا دغلکاری هنر شده؟

صفا و صمیمیت ، مهر و وفا

 همه سرگرمی و در به در شده؟

کی می دون واسه چی زندگیا خراب شده؟

طلاق و طلاق کشی چه باب شده

همه مردم چه زرنگن چه باحال

مو رو از ماست می کشن تو کسب و کار

اما باخدا چه راحت بی خیال

دیگه این ستاره هام حال ندارن

تا که چشمک بزنن

دلا رو خنک کنن

دلشون گرفته از این همه بی مروتی

این همه دغل کاری زیرآب زنی

همت بر خراب کاری

یکی نیست تاریکیا رو پاک کنه

بدیا رو خاک کنه

بکوبه به طبل دوستی  

به مروت به جوونی

به صفا و مهربونی

یکی نیست نوازشی بر دل ماها بکنه

 یا تو اوج آسمونا بالاشو وا بکنه

یکی نیست صداقتو هدیه کنه تو زندگی

یا بیاد  ریشه ظلمو بکّنه با هم دلی

یکی نیست با دست خوبش دستامو گرما ببخشه

یا که زخمای دلم رو با صفا ، شفا ببخشه

یکی نیست که دم به دم از اون بگه

از سفرکرده بی نشون بگه

ای سفر کرده بی یاور و یار

ای که چشمت به حقایق بیدار

گاه آن است که باز آئی تو

به ظهور دیده بیارائی تو

         ( فکر کنم به این نوع شعرا میگن سیاه قلم )                    شاعر : علیرضا مطلّب

این یه شعره که نمیدونم مال کیه ولی قشنگه...

باید که شیوه سخنم را عوض کنم

          شد شد اگر نشد دهنم را عوض کنم

گاهی برای خواندن شعرم لازم است

                  روزی سه بار انجمنم را عوض کنم

از ترس انجمن که در آن شعر خوانده ام

                   آنگه مسیر آمدنم را عوض کنم

در راه اگر به خانه یک دوست سر زدم

                  این بار شکل درزدنم را عوض کنم

وقتی چمن رسیده به اینجای شعر من

                  باید که قیچی چمنم را عوض کنم

شعرم اگر به ذوق تو باید عوض شود

                  باید تمام آنچه منم را عوض کنم

پیراهنی به غیر از غزل نیست در برم

                 گفتی که جامه کهنم را عوض کنم

دستی به جام باده ودستی به زلف یار

                 پس من چگونه پیراهنم را عوض کنم

مرگا به من که با پر طاووس عالمی

                یک موی گربه وطنم را عوض کنم

وقتی چراغ مه شکنم را شکستند

               باید چراغ مه شکنم را عوض کنم

عمری به راه نوبت ماشین نشسته ام

              امروز می روم لگنم را عوض کنم

تا شاید اتفاق نیفتد از این به بعد

              روزی هزار بار فنم را عوض کنم

با من برادران زنم خوب نیستند

              باید برادرهای زنم را عوض کنم

دارد قطار عمر به کجا می برد مرا

               یا رب عنایتی ترنم را عوض کنم

ورنه ز هول مرگ زمانی هزار بار

               مجبور می شوم کفنم را عوض کنم

شعر کوچه از فریدون مشیری

شدم آن عاشق دیوانه که هستم

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم



در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم



ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

---

برای ادامه ی شعر به ادامه ی مطلب....

ادامه نوشته

خوب وشیرین

یادم آید روز دیرین،خوب و شیرین،اول ترم،وقت بسیار ،درس کم بود 

اما حالا،آخر ترم،وقت کم است،درس بسیار ،درس بسیار ،درس بسیار

خال هندو

حافظ:

 

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 

*****

اگر آن شوخ بی پروا بدست آرد دل ما را

به عناب لبش بخشم تمام ملک دنیا را

 

دادعلی

 

*****

ادامه نوشته

اربعین حسینی

                                                                  عذار نیلی و قدّ خم و چشم تر آوردم
گلاب اشک بهر لاله های پرپر آوردم
زجا برخیز ای صد پاره تر از گل! تماشا کن
که از جسم شهیدانت، دلی زخمی تر آوردم
تمام یاس هایت را به شام از کربلا بردم
چو برگشتم برایت یک چمن نیلوفر آوردم
مسافر از برای یار سوغات آورد اما
من از شام بلا داغ سه ساله دختر آوردم
اگر چه سر نداری یک نگه بر سیل اشکم کن
که با چشمان خود آب از برای اصغر آوردم
تو بر من از تن بی سر خبر ده ای عزیز دل!
که من برتو خبرهای فراوان از سر آوردم
چهل منزل سفر کردم به شهر شام و برگشتم
خبر ازچوب و از لعل لب و طشت زر آوردم
زاشک چشم و سوز سینه ی مجروح وخون دل
همانا مرهمت بر زخم های پیکر آوردم
قد خم، موی آشفته، تن خسته، رخ نیلی
به رسم هدیه میراثی بود کز مادر آوردم
زسیل اشک دریا کرده ام چشم محبان را
به آهم شعله ها از سینه ی میثم برآوردم
برای خواندن به ادامه مطلب بروید...

ادامه نوشته