با دلی پر کلام خدا حافظی کنیم
چون نیست مجال نقل، هیهات
بگذار در سلام خدا حافظی کنیم
همتم بدرقه ی راه کن ای طایر قدس که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است.دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم.
دکتر شریعتی
که در دستت بجز ساغر نباشد
خوش آمد گل وزان خوش تر نباشد
زمان خوشدلی دریاب و در یاب
که دایم در صدف گوهر نباشد
غنیمت دان و می خور در گلستان
که گل تا هفته دیگر نباشد
ایا پرلعل کرده جام زرین
ببخشا بر کسی کش زر نباشد
بیا ای شیخ و از خمخانه ما
شرابی خور که در کوثر نباشد
بشوی اوراق اگر همدرس مایی
که علم عشق در دفتر نباشد
ز من بنیوش و دل در شاهدی بند
که حسنش بسته زیور نباشد
شرابی بی خمارم بخش یا رب
که با وی هیچ درد سر نباشد
من از جان بنده سلطان اویسم
اگر چه یادش از چاکر نباشد
به تاج عالم آرایش که خورشید
چنین زیبنده افسر نباشد
کسی گیرد خطا بر نظم حافظ
که هیچش لطف در گوهر نباشد
مسلمانان مسلمانان مرا جانی است سودایی چو طوفان بر سرم بارد از این سودا ز بالایی
مسلمانان مسلمانان به هر روزی یکی شوری به کوی لولیان افتد از آن لولی سرنایی
مسلمانان مسلمانان ز جان پرسید کای سابق ورای طور اندیشه حریفان را چه میپایی
مسلمانان مسلمانان بشویید از دل من دست کز این اندیشه دادم دل به دست موج دریایی
مسلمانان مسلمانان خبر آن کارفرما را که سخت از کار رفتم من مرا کاری بفرمایی
مسلمانان مسلمانان امانت دست من گیرید که مستم ره نمیدانم بدان معشوق زیبایی
مسلمانان مسلمانان به کوی او سپاریدم بر آن خاکم بخسپانید زان خاک است بینایی
مسلمانان مسلمانان زبان پارسی گویم که نبود شرط در جمعی شکر خوردن به تنهایی
بیا ای شمس تبریزی که بر دست این سخن بیزی به غیر تو نمیباید تویی آنک همیبایی
مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۰۸
خواجه سلام علیک گنج وفا یافتی دل به دلم نه که تو گمشده را یافتی
هم تو سلام علیک هم تو علیک السلام طبل خدایی بزن کاین ز خدا یافتی
خواجه تو چونی بگو در بر آن ماه رو آنک ز جا برترست خواجه کجا یافتی
ساقی رطل ثقیل از قدح سلسبیل حسرت رضوان شدی چونک رضا یافتی
ای رخ چون زر شده گنج گهر برزدی وی تن عریان کنون باز قبا یافتی
ای دل گریان کنون بر همه عالم بخند یار منی بعد از این یار مرا یافتی
خواجه تویی خویش من پیش من آ پیش من تا که بگویم تو را من که که را یافتی
کوس و دهل میزنند بر فلک از بهر تو رو که توی بر صواب ملک خطا یافتی
بر لب تو لب نهاد زان شکرین لب شدی خشک لبان را ببین چونک سقا یافتی
خواجه بجه از جهان قفل بنه بر دهان پنجه گشا چون کلید قفل گشا یافتی
مولانا
زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا چه نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا
چه گرمیم چه گرمیم از این عشق چو خورشید چه پنهان و چه پنهان و چه پیداست خدایا
زهی ماه زهی ماه زهی باده همراه که جان را و جهان را بیاراست خدایا
زهی شور زهی شور که انگیخته عالم زهی کار زهی بار که آن جاست خدایا
فروریخت فروریخت شهنشاه سواران زهی گرد زهی گرد که برخاست خدایا
فتادیم فتادیم بدان سان که نخیزیم ندانیم ندانیم چه غوغاست خدایا
ز هر کوی ز هر کوی یکی دود دگرگون دگربار دگربار چه سوداست خدایا
نه دامیست نه زنجیر همه بسته چراییم چه بندست چه زنجیر که برپاست خدایا
چه نقشیست چه نقشیست در این تابه دلها غریبست غریبست ز بالاست خدایا
خموشید خموشید که تا فاش نگردید که اغیار گرفتست چپ و راست خدایا
مولانا
عریان کندم هر صبحدمی
گوید که بیا من جامه کنم
در خانه جهد(jahad) مهلت ندهد
او بس نکند پس من چه کنم
از ساغر او گیج است سرم
از دیدن او جان است تنم
تنگ است بر او هر هفت فلک
چون می رود او در پیرهنم
از شیره او من شیردلم
در عربدهاش شیرین سخنم
می گفت که تو در چنگ منی
من ساختمت چونت نزنم
من چنگ توام بر هر رگ من
تو زخمه زنی من تن تننم
حاصل تو ز من دل برنکنی
دل نیست مرا من خود چه کنم
رفتــــــــــــــــــــــه بودم ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــر حوض
تا ببینم شـــــــــــــــــــــــاید، عکس تنهایی خود را در آب
آب در حـــــــــــــــــــــــــــــــــــــوض نبـــــــــــــــــــــــــــود.
ماهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیان مـــــــــــــــی گفتند:
هیـــــــــــــــــچ تقصـــــــــــــــــــــــــــــــیر درختان نیست.
ظـــــــــــــــــهر دم کــــــــــــــــــــــــــــــــرده تابستان بود،
پســــــــــــــــر روشن آب، لب پاشــــــــــــــــویه نشست
و عقاب خورشید، آمـــــــــــــــــد او را به هوام برد که برد.
به درک راه نبـــــــــــــــردیم به اکســــــــــــــــــــــیژن آب.
بــــــــــــــــــــــرق از پولک ما رفــــــــــــــــــــــت که رفت.
ولـــــــــــــــــــــــــــــــــــی آن نـــــــــــــــــــــــــور درشت،
عکــــــــــــــــس آن میــــــــــــخک قــــــــــــــــــرمز در آب
که اگر باد می آمد دل او، پشت چین های تغافل می زد،
چشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم ما بود.
روزنــــــــــــــــــــی بود به اقــــــــــــــــــــــــــــــرار بهشت.
تـــــــو اگر در تپش باغ خـــــــــــــــــدا را دیدی، همت کن
و بگو ماهـــــــــــــی ها، حوضشان بـــــــــــــی آب است.
باد مــــــــــــــــــــــــی رفت به ســـــــــــــــــــر وقت چنار.
من به ســـــــــــــــــــــــر وقــــــــــــــــــــت خدا می رفتم.
خدایــــــــــا! سرده این پایین، از اون بالا تماشا کن
اگه میشـه بیــــــا پاییـن و دستـــــای منـــو ها کن
خدایــــــــــا!سرده این پایین،ببـین دستــامـو میلرزه
دیگه حتـــــــــــے همه دنیا،به این دورے نمـے ارزه
تو اون بالا من این پایین،دو تایـــــــے مون چرا تنها؟
اگه لیلــــــے دلش گیــــره! بـــــگو مجنون چرا تنها؟
خدایا! من دلم قرصه،کسے غیر از تو با من نیست
خیالت از زمین راحت ،که حتــے روز،روشن نیست
کسـے اینجا نمـے بینـه که دنیـــــــــــا زیر چشماته
یه عمره یـــــــــــادمـــــــون رفته،زمیـن دار مکافـاته
فراموشم شده گاهـے،که این پایین چه هـــا کردم
کـــــــــه روزے بایـد از اینجـا بــازم پـیــش تو برگردم
خدایـــــــــا! وقــت برگشـتـن یه کم با من مدارا کن
شنیــدم گرمــه آغوشـــت،اگه میشـه منــم جا کن
پا بـــه پای کــــودکی هــایــــم بیـــا
کــفــــش هایت را به پا کن تا به تا
قــاه قـــاه خــنـــده ات را ســـاز کن
باز هـــم با خــنده ات اعــــجاز کن.
پا بکـــوب و لج کن و راضــی نشو
با کســــی جـــز عشق همبازی نشو
بچه های کوچــــــه را هـــم کن خبر
عـــاقــلی را یــک شب از یادت ببر
خـــــالــه بازی کــن به رسم کودکی
با هــــمان چـــــادر نــــماز پــولکی
طـــعـــم چای و قــــــوری گلدارمان
لـــــحــــظه های ناب بی تکرارمان
مــــادری از جـــنـــس باران داشتیم
در کــــــــنارش خواب آسان داشتیم
یا پدر اســـــــــطوره دنــــــــیای ما
قـــــهرمــــــان باور زیبــــــــای ما
قصه های هـــــر شــب مادربزرگ
ماجـــرای بزبز قـــندی و گــــــرگ
غصه هرگز فرصت جولان نداشت
خــنده های کــودکـــی پایان نـداشت
هر کسی رنگ خودش بی شیله بود
ثروت هــــر بچه قـــــدری تیله بود
ای شریــک نان و گـــردو و پنیر !
هـــمکلاسی ! باز دســــــتم را بگیر
مثـل تــو دیگر کسی یکرنگ نیست
آن دل نــازت برایم تـــنگ نیست ؟
رنگ دنـیایـــت هــنوزم آبی است ؟
آسمــــان بـــــاورت مهـتابی است ؟
هـــرکجایی شــــعر باران را بخوان
ســـاده بــاش و باز هــم کودک بمان
باز بـاران با ترانه ، گـــــــریه کن !
کودکی تو ، کـــــود کانـــه گریه کن!
ای رفــیـــق روزهای گــرم و ســرد
ســـادگــی هــایم به سویــم بـاز گرد
کدامـــین چشــــــمه ســمی شــد کـه آب ازآب میترسد؟
کـــه حتــــی ذهــــــن ماهیــــگیر از قــــلاب میـــــترســد؟
گرفــــــته دامـــــــــن شــــــب راغبــــاری آنـــــچنان برهـم
که پلـــک ازچشـــم، چشم از پلک وپلک ازخواب مــیترسد
*****
درکلبه ما ســـــــفره ارباب و فقــــیرانه جــــــدا نیــــــست
در حلقــــه ما جنـــگ و جدالی به ســر شاه و گدا نیست
ما مطرب عشقیم در کعبه ما جنگ رسیدن به خدا نیست
ای زاهــــــد دیوانه واکن در میخانه می زن دو سه پیمانه
کــــــــه نـــاخــــــورده مـــی و رفــــــتــــــه ز هـــوشـــیم
*****
بـــــــــه تـــــــــو ســــــــوگنــــد و بـــــه نـــــذر گل ســرخ
و بــــــه پـــــــروانــــــه كــــــه در عشــــــق فنـــا ميگردد،
زنـــــــــــدگي زيبــــــــــا نیـــــست آنـچه زيــــباست تويي
يــــــادمـــــــان باشــــــد از ايـــــــن غـــمكده روزي برويم،
تـــــا كســـــــي عــــــــــطر تــــــــــو را حــــــس نــــــكند
و نـــــــدزدنـــــد تـــــــو را از مـــــنــــــو من هيــــــچ شوم،
*****
من سهیل زارع وعده ی دیگری از دوستانم ابن وبلاگ ادبی را طرح کردیم تا تا قطره ای از دریای بی کران ادبیات را نوش کنیم.لطفا نظر بگذارید.